Klokgelui

Het galmend klokje vijfhonderd meter verderop
herinnert,
o ja, de oude betekenissen zwieren rond
als de zwaluwen in sierlijke glijvlucht,

ze blijven ver

als toen, het beieren hoog boven je,
de bron onzichtbaar, afgedekt door het houten plafond
waaruit het ruw gevlochten touw omlaag kwam
waaraan jij met je twee handen hing,
ijverige misdienaar die luiden mocht,

met heel je gewicht trekken
tot er iets bewoog, omhoog omlaag,
een kracht die daarboven in de rechte toren
zijn moest, van zichzelf, het tilde je op
tot je met je voeten loskwam van de plavuizen,
zweefde tussen aarde en hemel

gegoten in een brons
dat je nooit te zien kreeg
maar die stem, hoe machtig,
hoe ver, over alle daken.